ଲେଖକଙ୍କ ଗର୍ଭପାତ ପୁଣି କ’ଣ? ଏହି କଥାଟିକୁ ସ୍ୱୟଂ ଲେଖକ ଯେମିତି ଭାବରେ ଅଙ୍ଗେ ନିଭାଇଥାଏ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ହୁଏତ ତାହା ଅନୁଭବ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ସଂସାରର ସମସ୍ତ ସାରସ୍ୱତ ସ୍ରଷ୍ଟା ନିଜର ଜୀବନରେ କେବେ ନା କେବେ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାର ଶିକାର ହୋଇଥାଆନ୍ତି। ଜଣେ ଲେଖକ ବା କବି କାଗଜ-କଲମରେ ନିଜର କୌଣସି ଭାବକୁ ରୂପ ଦେବାର ଯଥେଷ୍ଟ ପୂର୍ବରୁ ତା’ଙ୍କ ମନରେ ସେହି ଭାବନାଟିର ପ୍ରଥମ ଭ୍ରୂଣସଞ୍ଚାର ଘଟିଥାଏ ଏବଂ ତାହାର ‘ଇନ୍‌କ୍ୟୁବେସନ୍‌’ ମଧ୍ୟ ବହୁ ଦିନ ଧରି ଚାଲିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଭାବନାତ୍ମକ ଭ୍ରୂଣ ଯେ ଦିନେ ଗଳ୍ପ ବା କବିତାର ଏକ ସାକାର ରୂପ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେବ, ତାହାର କିଛି ନିଶ୍ଚିତତା ନଥାଏ। ଏମିତି ଅନେକ ନଜିର ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଲେଖକ ନିଜ ମନ ଭିତରେ ପୋଷଣ କରିଥିବା ସେହି ଭାବନାତ୍ମକ ଭ୍ରୂଣଟିକୁ ଶେଷରେ ପ୍ରସବ କରିବା ସମ୍ଭବ ହୁଏନାହିଁ; ଫଳରେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ ଲେଖକୀୟ ଗର୍ଭପାତର ଅକଥନୀୟ ଦଶା।
ଜର୍ମାନ୍ ଭାଷାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲେଖକ ଫ୍ରାଞ୍ଜ୍ କାଫ୍‌କା ଯେ କେବଳ ନିଜ ମନ ଭିତରେ ପୋଷଣ କରି ରଖିଥିବା କେତେକ ଅଲିଖିତ ରଚନାକୁ ଶେଷରେ କବର ଦେଇଥିଲେ, ତା’ ନୁହେଁ, ନିଜର ଡାଏରୀରେ ଲେଖି ରଖିଥିବା ଅନେକ ଅପ୍ରକାଶିତ ଗଳ୍ପକୁ ମଧ୍ୟ ନିଆଁରେ ପୋଡ଼ିଦେଇ ସେସବୁକୁ ‘ମିସ୍‌କ୍ୟାରିଡ୍‌’ ବା ଗର୍ଭପତିତ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ଏହାର କାରଣ ଦର୍ଶାଇବାକୁ ଯାଇ ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ସେହି ରଚନାଗୁଡ଼ିକର ଭାବ ସହିତ ତାଙ୍କ ବିବେକ ଖାପ ଖାଉନାହିଁ। ଏହାକୁ ସ୍ୱୈଚ୍ଛିକ ଗର୍ଭପାତ ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରେ।
କିନ୍ତୁ ବହୁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହା ଲେଖକଙ୍କର ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ଘଟି ନଥାଏ। ବରଂ କିଛି ପରିସ୍ଥିତିଗତ ବାଧ୍ୟବାଧକତା ସେମାନଙ୍କର ପରିକଳ୍ପିତ ରଚନାଟିର ପ୍ରସବରେ ବାଧକ ସାଜିଥାଆନ୍ତି। ରଚନାଟିକୁ ଗଢ଼ିତୋଳିବାରେ ଲେଖକଙ୍କ କ୍ଷମତା ବା ସାମର୍ଥ୍ୟର ଅଭାବ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଏକ କାରଣ ହୋଇପାରେ।
ଏହି ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଯେ କେତେବେଳେ, କେଉଁ ରୂପରେ ଆସିଥାଏ, ତାହାକୁ ପରିଭାଷିତ କରିବା ସହଜ ନୁହେଁ। ସ୍ୱନାମଧନ୍ୟ ସାହିତ୍ୟିକ ଶାନ୍ତନୁ କୁମାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଯେତେବେଳେ… >ଆଗକୁ ପଢନ୍ତୁ >